Druk zijn als statussymbool: waar zijn we toch mee bezig? | essentialiving
6024
post-template-default,single,single-post,postid-6024,single-format-standard,qode-quick-links-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,qode-page-loading-effect-enabled,,qode_popup_menu_push_text_top,qode-theme-ver-11.1,qode-theme-bridge,wpb-js-composer js-comp-ver-5.1.1,vc_responsive

Druk zijn als statussymbool: waar zijn we toch mee bezig?

Druk zijn als statussymbool: waar zijn we toch mee bezig?

‘Hoe gaat ‘t? Druk?’.

‘Nee, ik heb eigenlijk geen reet te doen’.

Al ‘ns geprobeerd om zo te antwoorden op de vraag hoe het met je gaat? Haha! Ik voorspel minimaal een verwonderd gezicht. Want het niet druk hebben, en daar ook nog ‘ns gewoon voor uit durven komen, dat is een zeldzaamheid.

Eerlijk is eerlijk. Ik durf het ook niet altijd toe te geven. In onze maatschappij word je toch een beetje als ‘sneu’ gezien als je het niet ontzettend druk hebt. Of, laat ik het omdraaien, het druk hebben, maakt je interessant en belangrijk. Je doet er toe. En wie wil dat nou niet? Druk zijn koppelen we op de een of andere manier aan succesvol zijn. Druk op je werk? Dan zal je wel carrière maken. Druk met je vrienden? Dan zal je er wel veel hebben en heel populair zijn. Druk thuis? Dan zijn jullie vast een leuk ondernemend gezin dat -heel hip- waarde hecht aan zo veel mogelijk beléven. Het druk hebben is een statussymbool geworden. Dus tja, ga dan nog maar ‘ns toegeven dat je het helemaal niet druk hebt, dat je zeeën van tijd hebt, dat je het hele weekend niets gepland hebt staan. Best lastig…

De heersende culturele norm is dat we iets van ons leven moeten maken. En dat leidt ertoe dat we zo veel mogelijk willen doen*. Kijk, en daar gaan we wat mij betreft de mist in. Iets van ons leven maken? Ja, helemaal voor! Zo veel mogelijk doen? Ehm… nee, liever niet. Want daarmee komt ook het gevoel van tijdsdruk. Het ervaren van keuzestress door onze ‘fear of missing out’. En nog wel het meest jammere: de dingen die we echt willen, schieten erbij in. Geen tijd voor. Waar zijn we toch mee bezig lieve mensen? Dat kan toch niet de bedoeling zijn van deze ‘beleveniscultuur’? Liever keuzes maken in wat we doen. Liever focussen op wat het meest belangrijk is. Liever rust en vrijheid.

Ik denk dat het einde van de beleveniscultuur ook wel in zicht is. Gelukkig zijn wordt het nieuwe statussymbool! En betekent dat voor jou 1000 dingen op een dag doen? Prima! Maar betekent dat voor jou helemaal niks doen? Ook prima! Het gaat erom wat jij belangrijk vindt en niet wat je ‘hoort’ te doen om ‘interessant’ te zijn.

Gaby_419U

 

Vind je dit een leuk artikel en ken je mensen die het ook leuk zouden vinden dit te lezen? Deel het! Alvast bedankt.

*Theun Pieter van Tienoven, socioloog aan de Vrije Universiteit Brussel in De Standaard: ”De heersende culturele norm in onze hedendaagse samenleving stelt dat we iets van ons leven moeten maken. Door de secularisering richten we ons leven niet meer in om God te behagen en Zijn laatste oordeel te doorstaan. Neen, we leven maar één keer en we moeten er het beste van maken. Met als gevolg dat we zo veel mogelijk willen doen, zo veel mogelijk beleven en zo veel mogelijk participeren. Een druk leven is het credo en al wie het niet druk heeft, vinden we lui en lusteloos.”